Η γλυκιά μου και υπέροχη Μορί, πήρε το όνομα της από την Γιαπωνέζικη λέξη Mori (森) που σημαίνει ζούγκλα ή δάσος. Όπως δηλαδή έβλεπε τον κόσμο η φίλη μου. Έζησε πάνω από 15 χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια σε κατάσταση φόβου και παντελούς έλλειψη εμπιστοσύνης προς όλους. Σε όλη της τη ζωή τα έβγαλε πέρα μόνη της και αυτό την έκανε τόση δυνατή. Δεν πλησίαζε καμμία άλλη γατούλα εκτός από τον υπέροχο αδερφό της. Και κατά έναν περίεργο και άκρως σεβαστό τρόπο, καμμία γατούλα δεν την ενοχλούσε. Επί δεκατρία χρόνια που την ήξερα με ακολουθούσε πάντοτε από απόσταση, και έδειχνε την αγάπη της με τον δικό της σιωπηλό τρόπο. Επί δεκατρία χρόνια δεν με άφησε ποτέ να την χαϊδέψω. Μέχρι που η ασθένεια της δεν της επέτρεπε πλέον να κινείται ούτε με γρηγοράδα αλλά ούτε με άνεση. Και έτσι απόφασισε μετά από όλη της τη ζωή να παραδοθεί. Για σχεδόν δυο μήνες με άφηνε να την χαϊδεύω, μόνο στο κεφαλάκι, και μου χτυπούσε το χέρι μου με το κεφαλάκι της όταν την τάϊζα για να με ευχαριστήσει. Για δυο μήνες πριν φύγει απόλαυσε όσα χάδια δεν είχε απολαύσει όλη της τη ζωή. Η ασθένεια της την παίδεψε υπερβολικά. Όμως πάλεψε τόσο γενναία που μου έδειξε ότι όσος και αν είναι ο φόβος μας, η δύναμη της ψυχής μας είναι μεγαλύτερη. Είσαι ελεύθερη τώρα γλυκιά μου. Σε ευχαριστώ για όλα.