Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντοτε ήθελα μια γάτα. Περίμενα έξι ολόκληρα χρόνια και η επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα. Η Χλόη ήταν η πρώτη μου φίλη. Παιδάκι εγώ, γατάκι εκείνη. Μεγαλώσαμε μαζί. Όλες οι αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας συνυφασμένες μαζί της, και όλες υπέροχες. Είμασταν αχώριστες. Κοιμόμασταν μαζί, παίζαμε μαζί και μου έκανε πάντοτε παρέα όταν διάβαζα τα μαθήματα μου. Είχε τα πιο όμορφα μάτια που καμμία φωτογραφία δεν τα δικαιώνει. Αμυγδαλωτά σε σχήμα και καταπράσινα. Είχε τον πιο καλό χαρακτήρα. Ήσυχη αλλά και τόσο παιχνιδιάρα. Υπερβολικά ευαίσθητη αλλά και τόσο δυναμική. Ο ορισμός της ήσυχης δύναμης. Έζησε 18 ολόκληρα χρόνια και πιστεύω ότι θα ζούσε ακόμα περισσότερα αν δεν είχε αρρωστήσει. Μου έμαθε τι θα πει άδολη αγάπη. Η αγάπη της μου ζέστανε την καρδιά μου για μια ολόκληρη ζωή. Ήταν η πιο καλή γάτα που έχω γνωρίσει ποτέ και παρότι έχουν περάσει 19 χρόνια από τότε που την είδα για τελευταία φορά, στα μάτια μου έχω τόσο ζωντανά τα χρώματα της απαλής της γούνας και το ήρεμο χαμόγελο στο προσωπάκι της. Μέχρι να ανταμώσουμε ξανά γλυκιά μου.