Η Κολλιτσίδα ήταν ένας υπέροχος κύριος με κάπα κεφαλαίο! Ένας ολόμαυρος πάνθηρας με τα πιο κίτρινα ιαματικά και γλυκά ματάκια. Μια ματιά του ήταν αρκετή να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Το όνομα του το πήρε από την συνήθεια του να είναι πάντοτε κολλημένος επάνω μου. Δεν χόρταινε χάδια και κανένας αριθμός από αγκαλιές ήταν αρκετός για την αγαπημένη μου Κολλιτσίδα. Στα νιάτα του έριχνε ομηρικούς καυγάδες με τον άλλο αρσενικό της παρέας. Ήταν πάντοτε χαρούμενος και ευγνώμων για την κάθε μέρα. Ακόμα και όταν μεγάλωσε και αρρώστησε, με προϋπαντούσε κάθε μέρα με την ίδια χαρά στο περπάτημα του, με το γουργούρισμα του να τραντάζει τον γέρικο σκελετό του. Η Κολλιτσίδα έφυγε όσο ήσυχα έζησε, έχοντας ολοκληρώσει περίπου 15 χρόνια ζωής. Μέσα σε ένα βράδυ, με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Μου έμαθε ότι ο μόνος που είναι υπεύθυνος για διάθεση μας κάθε μέρα είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Ξέρω ότι κάθε μέρα μου χαμογελάει, όπου και αν βρίσκεται. Και ελπίζω να βρίσκεται κάπου υπέροχα.